Maigret En Het Lijk In De Kast by Georges Simenon

Author:Georges Simenon
Language: nld
Format: mobi
Published: 2010-09-12T22:00:00+00:00

7. DE AVOND VAN 'WAT ZEGT HIJ?'

Het was maar een vluchtige gedachte, die Maigret meteen weer vergeten was. Toen hij de tweede verdieping van hotel Majestic bereikte, bleef hij een ogenblik stilstaan om op adem te komen. Op de trap was hij een ober met een serveerblad en een dravende piccolo met een pak buitenlandse kranten in de hand tegengekomen.

Nu stapten daar voor hem heel chique dames in de lift, die zeker beneden bij de muziek thee gingen drinken.

Het rook hier naar parfum.

Allemaal zijn ze hier op hun plaats, was zijn gedachte, het ene deel achter de schermen, de anderen in de salons en in de hal... De gasten aan de ene kant, aan de andere kant het personeel...

Dat was toch niet precies, wat hij dacht. Kijk! Om hem heen bevond iedereen zich op zijn plaats, iedereen deed wat hij moest doen. Het is bijvoorbeeld normaal dat een rijke dame uit het buitenland thee drinkt, sigaretten rookt en modeshows bezoekt. Het spreekt vanzelf dat een ober met een serveerblad loopt, dat een kamermeisje de bedden opmaakt, dat een liftbediende op en neer gaat...

Kortom, in deze gonzende bijenkorf was ieders positie duidelijk, stond die eens en voor altijd vast.

Maar als iemand aan Maigret zou hebben gevraagd wat hij hier uitvoerde, wat had hij dan moeten antwoorden?

'Ik doe mijn best een man de gevangenis in te draaien, ja, zelfs hem onder de guillotine terecht te laten komen...'

Het had niets te betekenen! Het was zomaar een inval, waarschijnlijk veroorzaakt door de al te weelderige omgeving met haar agressieve luxe, door de atmosfeer van de theesalon...

209..., 207..., 205..., 203... Maigret aarzelde even en klopte toen aan. Met zijn oor naar de deur toe gebogen, hoorde hij de stem van een jongen enkele woorden in het Engels zeggen en vervolgens een vrouwenstem die van verder weg kwam en die hem, naar zijn mening, uitnodigde binnen te komen.

Hij liep direct door het voorkamertje heen naar een salon met drie ramen, die uitzagen op de Champs-Elysees. Bij een van deze ramen was een vrouw, die niet zo jong meer was en in haar witte blouse op een verpleegster leek, bezig met naaiwerk. Het was de gouvernante, Gertrud Borms, die er met haar bril nog strenger uitzag dan anders.

Maar niet naar haar ging de belangstelling van de commissaris uit. Hij keek naar een jongen van een jaar of zes in plusfour en met een nauwsluitende trui om zijn smalle bovenlijf. Het kind zat op het vloerkleed met zijn speelgoed om zich heen uitgestald, onder meer een grote mechanische boot en autootjes die nauwkeurige nabootsingen waren van de verschillende merken. Bij Maigrets binnenkomst zat hij te bladeren in een prentenboek op zijn knieen en nadat hij de bezoeker slechts een vluchtige blik had gegund, boog hij zich daar weer overheen.

Toen hij madame Maigret van het toneeltje vertelde, deed de commissaris dat ongeveer als volgt: 'Ze zei zoiets tegen me als: "You we you we we well..." En om tijd te winnen zei ik maar gauw: "Ik ben hier hoop ik, toch terecht in het appartement van meneer Oswald J.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.